Anne-Maartje

Na haar geboorte hebben we 10 maanden in het ziekenhuis geknokt, maar het was te zwaar voor haar. We hebben haar moeten laten gaan en daar stonden we weer, weer met z'n vieren, maar met een enorme uitdaging.

We hebben samen moeten zoeken naar een nieuwe balans, maar dat duurde natuurlijk een poos. We gingen eerst door het diepste dal ooit.

Ik heb hulp gezocht voor mijzelf en voor mijn kinderen en daardoor konden we allemaal op onze eigen weg vinden richting meer rust en balans.

Beetje bij beetje kwamen er weer meer lichtpuntje en konden we af en toe weer genieten van dat wat we met elkaar beleefden.

Als leerkracht kon ik op een gegeven moment weer voor de klas staan en zo werd alles beetje bij beetje weer draaglijker.

Een jaar later veranderde ik van baan en uiteindelijk ben ik de opleiding tot kindercounselor gaan volgen. Hierbij leerde ik wat ik nu zo graag in mijn praktijk doe, het begeleiden van ouders en kinderen.

Ik ben super blij met wat ik nu kan doen en betekenen voor ouders en kinderen! Het allermooiste vak dat er bestaat.

Om naast mijn praktijk weer even op adem te komen en mijn zinnen te verzetten heb ik een energieke hond die het heerlijk vindt om het bos in te gaan, of op het strand uit te waaien. Daar komen we samen bij, kan ik mij voeden met zilte lucht en prachtige geluiden en sta ik daarna weer met nieuwe frisse ideeën klaar voor mijn gezin en de gezinnen in mijn praktijk.

 

 

Om mij over een streep te halen heb je alleen een goed verhaal nodig. Uit enthousiasme stort mij mij graag op nieuwe uitdagingen. Van het maken van een tafel voor in de tuin tot het opzetten van een nieuw project voor mijn werk, ik ga ervoor.

Wat ik verder nog over mijzelf kan vertellen?
Ik vind het moeilijk om rustig op de bank te zitten, ga voor mijn gezin, zij zijn mijn basis en ik vind het heerlijk om te skiën in de winter en te kamperen in de zomer. Geef mij een uitdaging en ik ga erop in!

 

mock-00053

Ik verloor mijn kindje...

5 manieren om na het verlies van je kind(je) weer levensvreugde te ervaren binnen je gezin, zonder je schuldig te hoeven voelen.