Acht jaar geleden is het alweer. Ik liep nog met een dikke buik en was in blijde verwachting van onze Lente.

Bij twintig weken  hadden we al te horen gekregen dat we een ziek kindje zouden krijgen en dat, wanneer ze geboren zou worden, ze na een week al geopereerd zou moeten worden aan haar hart. Ze had  een hypoplastisch linkerhartsyndroom.

De rollercoaster waar we in terecht  zouden komen lag nog voor ons. Wij verlangden nu enorm naar haar. We waren benieuwd hoe ze eruit zou zien en wilden haar in onze armen houden.

Wat een plaatje!

Omdat ze in stuit lag werd ze op 6 juni 2012 geboren via een keizersnede. Wat een plaatje was ze! Een poos heeft ze in de armen van haar papa kunnen liggen voordat ze aan het infuus werd aangesloten. Ik werd op dat moment verzorgd op de ok.

Gelukkig wisten we op dat moment nog niet wat haar en ons allemaal te wachten stond. Wij hadden de kracht om haar te ondersteunen, te troosten, lief te hebben en te knuffelen op de momenten dat ze het nodig had.

Uitdaging

De tijd die ging komen werd voor ons gezin een uitdaging. We hadden al twee kindjes,  van vijf en drie en nu een kindje in het ziekenhuis.

We leefden niet meer met onze agenda maar met de dag. We konden niet verder vooruit kijken.

Mensen om ons heen stonden klaar om de kinderen op te vangen zodat wij ons konden richten op Lente.

Het was super spannend.

Na een week stond de eerste grote openhart operatie gepland. Het was ontzettend spannend, maar wij hadden vertrouwen in haar. Zo’n klein poppetje achterlaten op de IC was moeilijk, maar ze liet zien dat ze sterk was en dat ze een ongelooflijke doorzetter was, want ze kwam hier doorheen. De IC werd haar nieuwe thuis, want zo stabiel dat ze naar huis mocht werd ze niet.

Een lang traject

Dit werd uiteidelijk een ziekenhuis periode van negen maanden. Al die tijd wilde haar lijfje niet opknappen, maar kon ze ons wel ontzettend veel liefde geven en wij haar ook.

Het traject was lang. Aanpassen aan haar situatie, telkens weer operaties en de boel thuis draaiende houden.

Het lukte op onze manier.

Zoveel zorg.

Maar een enorme zorg was het, met de zorg voor de andere twee daaraast.  Mijn jongste dochter mocht nog niet naar de IC omdat ze nog geen waterpokken had gehad. Mijn oudste wel en hielp mee met verzorgen. Dit was wat hij graag wilde en waarin hij zijn zusje even mocht zien.

Hoe zou dit verder aflopen en verlopen, dat bleef telkens weer de vraag.

We lieten haar vaccineren zodat ze naar haar zusje mocht en hielden de kinderen dicht bij ons. Waar het kon gingen ze even mee, maar de IC was geen plek voor kleine kinderen.

Alles gegeven

Als gezin hebben we alles gegeven. We hebben tien maanden in een rollercoaster geleefd waarin ons wereldje klein was. Maar waain we ontzettend veel liefde van haar hebben gekregen. Wat een krachtig kanjertje was ze!

Het nieuws dat het leven voor haar niet meer vol te houden was kwam  keihard aan. Ze was op, haar lijfje had alles gegeven.

We hebben Lente de laatste weken mee naar huis genomen zodat we haar dicht bij ons hadden. Elk moment dat we daar behoefte aan hadden konden we bij haar zijn, met haar kletsen en alle liefde nog geven die ze verdiende.

En toen…..

Wat nog overbleef was de herinnering…..

Wat ontzettend zwaar was in de eerste periode. Helemaal omdat het niet alleen mijn eigen proces was, maar ook het proces van mijn gezin. Ik wilde dat zij geen pijn zouden hebben, maar dat was natuurlijk niet realistisch.

We voelden de kracht van het samenzijn en het loslaten. We hadden elkaar, maar ook weer niet.

Extra hulp

Met hulp voor de kinderen en voor ons hebben we de draad kunnen oppakken. Hebben we het leven weer kleur kunnen geven en is Lente als een prachtige herinnering in ons geheugen gegrift…..

Geeft dit verhaal jou te denken en vind je het fijn om ook eens jouw verhaal te delen? Ik maak graag tijd voor je vrij om te focussen op jouw gezin. Voel je welkom!

Veel liefs,

Anne-Maartje

Laat een reactie achter