Het altijd maar goed willen doen, alle broodje netjes geordend op de plank, ook al voel je dat je dat vandaag even niet kunt. Herken je dat? Dat je als moeder weet dat het op dit moment allemaal niet zo makkelijk en lekker loopt en dat dat stemmetje in je hoofd maar blijft knagen?

Ik voel regelmatig die onmacht. Ik wil altijd dat mijn kinderen het fijn en goed hebben, dat ze niet in teveel sloten tegelijk lopen en dat ze zonder schammen ‘s avonds hun bedje induiken.

Maar ja, zo is het niet en zo gaat het niet. Dus wanneer ik voel dat ik voor mijzelf de lat te hoog leg dan is het nodig om mezelf toe te spreken. Niet steeds maar op mijn tenen lopen om mijn grut daarmee te plezieren. Ze zijn oud genoeg, kunnen heel veel zelf en zeker ook tegen een stootje.

Dus laat ik de boel dan los? Mmmmm, ik laat het in ieder geval een beetje vieren.
Leg de lat op de grond en ga vanaf daar maar weer eens bouwen.
Proberen in ieder geval.
Dat is misschien stap één.
Want alles in een keer anders doen, dat gaat niet. Grote veranderingen vragen ook weer om grote terugvallen. Dus kleine stapjes.

Vandaag maar weer eens wat meer verantwoordelijkheid bij de kids gaan leggen. Vakantie is voorbij, iedereen weet wat er gevraagd en verwacht wordt en daar maar weer eens de focus op leggen. Niet veel meer en niet veel minder.
Bed opmaken, gordijnen open, kleren in de wasmand……is toch niet zo heel veel gevraagd?

Veel liefs,

Anne-Maartje

Laat een reactie achter