Het is bijna 7 jaar geleden. Op 7 april 2013 kon ze de strijd niet meer aan. Onze Lente heeft na bijna tien maanden de strijd tegen haar lijfje opgegeven. Het is een prachtige tijd met haar geweest, maar de strijd tegen een ziek hartje kon ze niet volhouden.

Dit schreef ik in die tijd….

Maandag hebben we nog een gesprek gehad in Rotterdam over eventuele transplantatie, maar uiteindelijk besloten, hoe vreselijk moeilijk ook, dat dat voor Lente geen waardig traject is.
Dinsdagochtend zijn we met z’n vieren naar het ziekenhuis gegaan. De kinderen mochten Lente mee ophalen in de ambulance, oh wat spannend was dat. Maar het ging allemaal heel rustig en goed. Lente heeft de overplaatsing echt fantastisch gedaan, ze is rustig in het bedje in de kamer gaan liggen en vindt het goed. Het is ook echt heel gezellig als ze wakker is en lekker ligt te brabbelen in bed.

Ze is thuis, maar…

Gelukkig gaat het slapen in de kamer ook heel goed, waardoor we haar niet naar boven hoeven te brengen om rustig te slapen. Het is namelijk een hele verhuizing met alle pompen en zuurstof.
We hebben ‘s nachts iemand die hier is en overdag komen ze ook nog 2 uur langs zodat zij de medicatiepompen kunnen bijhouden en wij eigenlijk allen maar mogen genieten en niet zoveel medische zorg hoeven te verlenen.

Wat een zorg!

Zorg om een kindje dat ziek is is een enorme belasting voor je gezin. Kinderen die daar niet om hebben gevraagd komen in een situatie waarin ze zich gaan aanpassen. Ze willen hun ouders niet tot last zijn maar hebben wel hun eigen issues waar misschien even geen ruimte meer voor is.

En de zorg voor onze kinderen

Zo ook bij ons. Wij hadden al twee kleine kinderen die hun eigen zorg nodig hadden. We namen ze zoveel mogelijk mee, maar ze konden natuurlijk niet overal bij zijn.

De laatste periode

De laatste periode dat Lente thuis was werd in organisatorische zin even makkelijker. We konden met elkaar genieten van de kleine momenten en wij hoefden niet meer naar het ziekenhuis. Maar wat ons te wachten stond wisten we niet.

En toen was het 7 april

Toen was het 7 april 2013, de dag dat ze ons zou gaan verlaten. De Kinderen waren de hele dag nog op pad geweest en wij konden heerlijk met haar doorbrengen. De hele dag heeft ze bij een van ons op schoot gelegen en toen was het op. Tijdens het eten, toen we bij elkaar waren, gingen de piepers en konden we niks meer doen.

Teveel om op te noemen

De tijd die volgde was intens. Ineens werd er van alles aan ons gevraagd waar we ons echt niet mee bezig wilden houden. Kaartje, uitvaart, muziek, teksten, bezoek…. Teveel om op te noemen.

Daarna de stilte….
Helemaal niks meer.
Stilte binnen het gezin, stilte binnen ons, stilte overal.Stilte is wat je misschien wel het meest overvalt wanneer je een kindje verliest. En in die stilte de roep van je kinderen. Zij hebben hun eigen weg die ze zullen afleggen.

Daarom wil ik graag hun steun zijn

Om die reden wil ik deze kinderen ondersteunen. Ondersteunen in hun reis door hun rouwproces.
Gun je jezelf of iemand in jouw omgeving wat extra steun tijdens het rouwproces met kinderen?

8 april

Op 8 april organiseer ik om 20.00 uur een online mini-bijeenkomst rouw en gezin.
Inschrijven? 


Laat een reactie achter